Wij bouwen UNESCO erfgoed
Bloemencorso Lichtenvoorde staat op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed Nederland en op de Representatieve Lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid van UNESCO.
Op 5 september 1898, de dag van de kroning van koningin Wilhelmina, organiseerde Lichtenvoorde een groot feest. Uit bewaard gebleven foto's blijkt dat er die dag al een corso door de straten trok. Of het de allereerste keer was, is niet met zekerheid te zeggen. Wel weten we dat het corso vanaf 1926 jaarlijks terugkeerde, al was het destijds meer een optocht rondom het vogelschieten dan het evenement dat het nu is.
De wagens uit die tijd zijn nauwelijks te vergelijken met wat er tegenwoordig op de weg staat. Heide, gras en een kar ter grootte van een bolderkar waren de maatstaf. Van dahlia's was nog weinig sprake.
Het officiële startjaar van het Bloemencorso is 1929. Dat jaar splitste de Raad van Beheer, een groep lokale notabelen, het kermiscomité en de schutterij op in twee aparte verenigingen. Het kermiscomité nam het Bloemencorso en de kermisorganisatie voor zijn rekening, terwijl de nieuwe schutterij zorgde voor het vogelschieten.
Tot 1957 bestonden de wagens vooral uit versierde fietsen en karren. Dat jaar werd vastgelegd dat dahlia's de standaard zouden worden, en dat is zo gebleven. Vanaf de jaren zestig groeiden de wagenbouwers in enthousiasme en vakmanschap, en de vraag naar bloemen nam flink toe.
In de jaren zeventig volgde gemeentelijke subsidie, kwamen er nieuwe groepen bij en werd in 1973 de bloemencommissie opgericht om de dahliateelt te coördineren. Er ontstond zelfs een ruilhandel met andere corsoplaatsen. Om het evenement bij een breder publiek bekend te maken, verschenen er advertenties in regionale kranten en werden programmaboekjes verspreid.
Begin jaren tachtig deed een nieuwe techniek zijn intrede die Lichtenvoorde zijn reputatie zou bezorgen: het knipwerk en de uitbeelding in mozaïek. Bij wagenbouwers, publiek én jury sloeg het enorm aan.
In de jaren negentig maakte het corso een grote stap vooruit. De wagens werden dynamischer, figuranten kregen een actieve rol in de uitbeelding en showorkesten gaven de stoet extra allure. Het publiek stroomde toe
In 2013 ontving het Bloemencorso het certificaat van het Nederlands Volkscentrum voor Immaterieel Cultureel Erfgoed.
In 2021 volgde de bekroning: het corso werd, samen met de corsocultuur als geheel, opgenomen op de Lijst van het Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid van UNESCO. Een enorme erkenning, maar ook een verantwoordelijkheid. Die corsocultuur bewaren en doorgeven aan volgende generaties, dat is waar het uiteindelijk om draait
Bloemencorso Lichtenvoorde staat op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed Nederland en op de Representatieve Lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid van UNESCO.